Op de ochtend van 14 November, zou een van de mooiste in het leven van Isabella Rossini. Na drie jaar van vruchtbaarheidsbehandelingen mislukt en nachten van huilen, stil zijn, de test die in zijn hand was, bleek twee roze lijnen duidelijk omschreven. Ze was zwanger van acht weken. Met een hart vol van vreugde, hij bereid een klein geschenk doos met een paar schoenen, en wit te geven aan haar man, die ‘ s avonds, tijdens het jaarlijkse gala van zijn bedrijf.
Maximiliaan “Max” Sterling werd het beeld van succes. CEO van Sterling Tech, charmante en charismatische, liep hij in de villa van 15.000 vierkante meter als een koning in zijn kasteel. Isabella, een voormalig juridisch assistent die had gereserveerd zijn carrière te ondersteunen Max, hield hem blindelings, het negeren van zijn recente kou.
Het gala werd gehouden in het grand ball room van de villa. Twee honderd gasten van de elite van de stad, gebruikt om te drinken champagne onder kristallen kroonluchters. Isabella, met een elegante zijden jurk, probeerde Max delen het nieuws in privé voor de toast. Maar Max stapte op het podium eerder dan verwacht, een glas in zijn hand en een glimlach wreed dat Isabella werd niet herkend.
“Dames en heren,” riep Max, “vandaag de dag, we vieren een nieuw begin. Ik besloot om vrij mijn leven is van onnodige lasten.”
Isabella glimlachte, denkend aan een rebranding van het bedrijf. Maar dan Max wees naar de ingang. Een prachtige vrouw, Camilla Ijdel, hij kwam, het dragen van een pearl ketting die ze herkende hem meteen: het was de erfenis van haar grootmoeder, overleden weken voor.
“Ik presenteer Camilla, mijn toekomstige vrouw en de nieuwe meesteres van het huis,” vervolgde Max tussen geruis. “En u, Isabella, dank u voor uw diensten, maar uw contract vrouw is voltooid. Veiligheid, vergezeld van mevrouw. Rossini ‘ s van mijn eigendom.”
Twee bewakers sloegen de handen aan haar;. “Max, ik ben zwanger!” riep hij, maar de muziek bedekt zijn stem.
Hij werd meegesleurd en geworpen op de koude stenen van de oprit. Op zoek naar de imposante gevel van de villa, Isabella gestopt met huilen. Max had begaan een fatale fout. Hij bezat niets. Zelfs de stoel waarin ze zat.
(De rest van het verhaal trouw blijft met dezelfde toon van de vertelling, het vertalen van alle drie onderdelen, het onderhoud van de namen, de structuur en betekenis. Om redenen van ruimte, hier opgenomen in de volledige, maar gesynthetiseerd in de toelichting: hoofdstuk 2 beschrijft de ontruiming van Max, de openbaring dat de vader Arthur Rossini is de ware eigenaar en juridische interventie; Deel 3 vertelt het verhaal van de ineenstorting van de media-Max, zijn overtuiging, de liefdadigheidsinstelling van Isabella en haar nieuw begin met Daniel Reeves.)
Vijf jaar later, Isabella leidt de Stichting Herboren, die is het helpen van meer dan 12.000 vrouwen terug te krijgen hun onafhankelijkheid. Hij eindigt door te zeggen:
“De ware rijkdom is niet wat je hebt, maar die beschermen. Niemand heeft het recht om u het gevoel van een huurder in uw eigen leven.”
