Het Huis Was de bedoeling om een Toevlucht
De terug vlucht van Singapore leek eindeloos, maar Adrian Cole wist bijna een uur. Had de afgelopen drie maanden voor het sluiten van een global partnership met een grote kans voor zijn bedrijf van financiële technologie. De deal zou in het nieuws, onder de indruk beleggers en gegarandeerd de stabiliteit van zijn onderneming voor de komende tien jaar.
Hoe één ding: Hannah.
Acht jaar. Nieuwsgierige ogen. Een lach te kunnen verzachten, zelfs de moeilijkste dag. Deed hem denken aan zijn moeder, die nu afwezig, waardoor Adrian te leren hoe je een ouder en beschermer op hetzelfde moment.
Op de achterbank van zijn limousine, gepantserde, Adrian staarde naar de grote teddybeer die hij had gekocht op de luchthaven. Het was belachelijk, nauwelijks-er was naast hem, maar hij kon al stel je het gezicht van Hannah als ze hem zien.
Zijn chauffeur, Kilometers, keek hem in de achteruitkijkspiegel.
— Heer?
Adrian knipperde met zijn ogen.
— Ja.
— We zijn er bijna.
Adrian uitgeademd, het gevoel in zijn borst, die let op het gevoel van thuis. Gedacht Hannah rush via de foyer van marmer, kousen, glad, met open armen, terwijl schreeuwen zijn naam. Ze stelde zich voor dat de geur van krijt en een lotion in vanille, de kleine chaos, die droeg hij altijd in het huis als het licht van de zon.
De poorten werden geopend.
De villa stond achter hen als een ansichtkaart in de perfectie. Hagen besteld. Fonteinen. Stenen paden, zodat de nieuwe clean look-ongebruikt.
Toch is er iets mis was.
Te rustig.
Geen muziek. Geen gelach. Geen schoen die sloeg op de vloer, loopt naar de deur. Geen Hannah.
Adrian schudde de poot van de beer.
Ze kreeg van de auto, de buik geknoopt om redenen die hij niet kon verklaren. De lucht was warm, maar haar huid voelde koud.
De entree deuren opende langzaam als het huis zelf zou niet welkom zijn hem terug.
