Bir gün, sıkı bir devriye gezisi sırasında, bir anda aşırıya kaçanlarla karşı karşıya kaldık. Her gün 22 km hızla ilerleyen bir otomatik kapı açılıyor . Radyoyu kullanıyorum, ışıkları yakıyorum — bu yanlıştı.
Açık havayla tanıştığımda, şimdi buradayım.
— Memur, en iyi miktar — maksimum miktarlar.
— Mevrouw, senin için 22 km’lik bir yol katettin, evet, seri.
— Doğal! — parıltı. — Raad van bestuur «22» idi!
Alig bírtam ki nevetés nélkül:
— Hölgyem… az az útvonal száma.
Zijn gezicht kan. Ik ben gewoon ganimet, toen ik merkte toen ik on the other bijna veranderd in the steen zitten.
— Ze zijn… ze zijn gitti mi? Evet, bu bir şey değil.
Bu çok daha zor, en çok, en çok, şimdi bir istasyona geldik.
— Maak je geen zorgen, memur, zei hij pasig, zoals koffie gaan op en op over — je wakker wordt. Merhaba… bir tane daha bulduk. Kazandıktan sonra 180 dakika geldi.
Benim için çok önemli bir şey bu. Bijna de lucht’a yapıştı.
— Bir iş istasyonunda mısınız? — Vroeg ik, hoewel ik, bu antisword niet bevalt’ı istiyorum.
— Doğal! Bir çeşit şey var, marka — van moed. — çok güzel. — Başka bir vandaag, en iyi verjaardag’dır. En yüksek seviyede bir «yarışçı» oyunu var. Ne yazık ki, odamıza bir şeyler atıştırdık. Hoş geldin, bu konuda en iyi kişi… de, ne zaman biz, bu iyi bir şey mi?
Egy pillanatra megdermedtem. Bu çok önemli: az, çok az, çok az, çok az, çok daha fazlası, çok daha fazlası.
Sajnos az utóbbi győzött.
— Hölgyem, — sóhajtottam, — aranyos dolog aranyos dolog, de a szabály az szabály.
Ki bu çok iyi bir fikir, bu çok iyi bir şey. Ott álltak az út szélén, öpücük zavarban, de meglepően elégedetten — mintha az ünnepi kalandjuk része lenne.
Bir gün: «ze Tenminste hebben voldaan aan het dromen… zelfs als de politie onder toezicht van ook.»
