De viering ontvouwt zich als een zorgvuldig geschreven script. De Grand ballroom van het Imperial Hotel is een zee van witte orchideeën en crèmekleurige rozen, waarvan de geur is zoet, onschuldig parfum vulde de lucht. Kristallen kroonluchter breekt het licht, en gooiden duizenden kleine regenbogen op de ruimte, het creëren van een sfeer van een sprookje luxe. Een string Quartet speelde zachtjes een zachte, onopvallende wals voor vermenging gasten. Alles was perfect, precies zoals Anna had gehoopt.
Staande, met haar arm gekoppeld via haar vader, Anna glimlachte verbergen en probeerde het trillen van de angst, die diep in haar. Marcus, haar bruidegom, was het beeld van perfectie. Een elegante kleur, perfecte haar en een charmante glimlach die hij gaf rijkelijk aan elke gast. Maar het was erg onberispelijkheid, het koelbloedig haar. Ze voelde zich een dunne, onzichtbare kloof tussen hem en uw gezin. Het voelde net als Marcus op de hoogte was van het, met nadruk op de onafhankelijkheid van hun rijkdom, in weerwil van het feit dat Anna ‘ s ouders betaald, en elk detail van deze prachtige bruiloft.
De laatste tijd, hij was begonnen met het maken van denigrerende opmerkingen over hun «gesponsord bruiloft», zoals hij het noemde, in privé. Anna had geprobeerd om het te negeren, dat zijn bitterheid te wedding stress. Haar moeder, Irene, had ook geprobeerd om een soepele dingen over, wat suggereert dat Marcus was een trotse man die niet willen lijken afhankelijk. Maar Anna zag de negatieve krullen van zijn lip, als haar familie werd genoemd, en ze voelde de kilte van zijn onoprechtheid.
Sylvia, Marcus moeder, ging door de ceremonie met de vrijstaande lucht van een Koningin maakt een subtiele verschijning in de provincies. Ze was koud en hooghartig, aan de buitenkant van de rol van de gastvrouw, door de uitgifte van rustig orders aan de werknemers, maar elk van hun gebaren werd doorspekt met nauwelijks verholen minachting. Zij wisselden alleen was de formele groet, Irene, haar elke poging om de warmte voldaan met een muur van ijs.
De gasten, echter, leek zich niet bewust van de onderstroom van de spanning. Ze lachte, feliciteerde de jonggehuwden en wilt u een leven van genot. En toen was het tijd voor de cadeaus.
Anna en Marcus stond op een mooi gedekte tafel, de goedkeuring van enveloppen en dozen. Marcus, ooit de acteur, balken en bedankte elke gast. Maar Anna zag zijn ogen een schot op de enveloppen, mentaal berekening van de vrijgevigheid van de schenker. De eerste alarmbel rinkelde als een verre verwant, ze gaf een prachtige, met de hand geschilderde landschap. Marcus nam met een brede glimlach, en zodra de vrouw is buiten gehoorsafstand, fluisterde ze Anna, «Wat doen we met deze rommel? Hang hem in de garage?»
Een scherpe pijnscheut van schaamte hit Anna. Als ze zijn opgegroeid, de stapel cadeaus, zodat de spanning er in. Marcus ‘ glimlach is altijd kunstmatig, zijn woorden meer en meer sarcastisch. Toen een vriend van de familie, een bekende zakenman, overhandigde een dikke envelop, Marcus kon het niet laten een luid commentaar: «Nou, in ieder geval iemand besloot niet te goedkoop.»
Anna ‘ s gezicht verbrand in verlegenheid. Je zag de geschokte uitdrukking op de gezichten van de gasten in de directe omgeving. Dan is hun tante, Tanya, is een bescheiden leraar, waardoor u een prachtig porseleinen servies kwam. Marcus nam het aan met een blik van pure minachting, mompelde iets onder haar adem in te mompelen. Anna zag haar tante ‘ s gezicht vallen als ze vloog weg. In dit moment, wilde Anna te verdwijnen. De fragiele illusie van haar perfecte dag begint te kraken.
Na de laatste geschenk werd gegeven, evenals de sfeer begon te stellen, Marcus gestrekt zijn volle lengte, de achterkant van een vreemde, triomfantelijke blik in zijn ogen zond een rilling door Anna.
«Weet je,» begon hij, zijn stem booming door het plotseling stil hall, «ik moet zeggen, ik vind het wel grappig hoe iedereen zo onder de indruk van Anna’ s ouders betaald voor de bruiloft.»
Irene zat naast Anna, wincing, als ze zou zijn geslagen. Haar vader fronste, sensing iets ergs aan de hand was. Anna net bevroor.
«Om eerlijk te zijn, Marcus Fort zei dat ik je ouders betaald don’ T care, dat,» zijn stem droop van het woord. «Ik heb zeker nog nooit van je verwacht.»
De woorden waren een klap in het gezicht. «Marcus, wat zeg je?» Anna fluisterde met een trillende stem.
Hij negeerde je. «En net, dus dat de dingen geen illusies over waar,» zei hij, zijn blik vegen van de kamer, «ik ga doen wat ik denk dat goed is.»
Met dit ging hij naar de cadeau-tafel en pakte de grote, sierlijke doos, waar de gasten van uw enveloppen had gevestigd cash. Het was bijna vol, een bewijs van hun liefde en goede wensen. Hij hield het voor iedereen te zien.
«Dit geld,» kondigde hij aan, «ik geef het aan mijn moeder.»
Een collectieve zucht trok door de balzaal. Irene bedekte haar mond te smoren in een snik. Anna ‘ s vader schot voor zijn voeten, zijn gezicht een storm cloud. Sylvia, Marcus moeder, haalden slechts een wenkbrauw op, een zweem van een glimlach op haar lippen. Marcus liep naar haar toe en zette de doos met een mock-dappere boog.
«Moeder,» zei hij met een valse, sacharine glimlach. «Dit is voor jou. Je zal het beste weten hoe je het doet.»
Sylvia nam de doos als het zou je Royal te wijten. Zonder een woord van dank, ze stond op en begon te lopen in de richting van de uitgang, met de bruiloft-geld.
Een golf van pure, onvervalste woede gewassen over Anna. «Marcus», zei ze weer, haar fluisteren nu, gesmeed staal. «Waarom deed je dat?»
Hij draaide zich naar haar om, zijn een expressie van pure minachting. «Ik heb al uitgelegd. Ook mijn moeder het geld niet meer. Ze is gevallen op de harde tijden.»
Moeilijke Tijden? Anna dacht in ongeloof. Wat is jouw toekomst? Wat is er met u?
Net als Sylvia, de deur bereikt de kruising, een stem door de gespannen stilte. Het was Anna ‘ broer, Leo.
«Sylvia!» riep hij, zijn stem scherp en helder. «Kon je wacht gewoon een ogenblik? Ik heb iets dat ik denk dat iedereen hier kan heel interessant vind.»
Sylvia onderbroken, keerde terug met een blik van pure poison. Leo bij hen in het midden van de kamer en trekt een kleine digitale recorder uit zijn jaszak. Een flikkering van paniek gekruist Sylvia ‘ s gezicht.
«Ik denk dat u zult willen om dit te horen,» zei Leo, en knikte naar de DJ, die u worden hersteld naar de recorder in de sound system. Een moment later in een interview, de stilte ballroom gevuld. Het was Sylvia ‘ s stem droop van hebzucht.
«Zo, mijn zoon, wij zullen spoedig leeft het goede leven»
Dan Marcus ‘ stem, cynisch, en koud. «Ja, Moeder. Maar een beetje langer. Het belangrijkste is om de rol te spelen, recht.»
«En vergeet niet te vertellen Anna hoeveel ze van je houden,» Sylvia ‘ s getrainde stem. «Denk je dat je helemaal verliefd.»
«Maak je geen zorgen, ik weet wat ik aan het doen ben,» Marcus opgenomen, zelf beantwoord. «Als ik eenmaal toegang hebben tot uw gezin, wij zullen de lay-out van het geld. Dit kleine dwazen en hun rijke ouders zijn een geschenk van God. De sleutel is om vast te houden, de rol te spelen van de geslagen idioot, en al uw geld in onze zakken.»
De opname wordt voortgezet, elk woord heeft een nieuwe, walgelijk openbaring van hun koelbloedige plan. Je lachte Anna ‘ s naïviteit, riep ze hun «Gouden gans» en «cash cow.»
De lucht in de kamer was dik met afschuw. Irene was openlijk te huilen. Anna, die waren bevroren in horror, voelde haar hart breken in een miljoen stukjes. Al uw hoop, uw dromen, uw liefde een leugen was, een zorgvuldig opgebouwde illusie.
Wanneer de opname is voltooid, wordt een dode, zware stilte neergedaald. Alle ogen waren op Marcus en Sylvia. Ze was zo veranderd in steen.
«Dat is… dat is niet echt!!! Het is een fake!» Marcus stotterde, zijn gezicht ashen. «Leo, doe dit!»
Leo lachte een korte, bittere klank. «Een Valse, Marcus? Echt? Denk je dat iedereen is gaan geloven dat?»
Anna, verzinkt door de ruwe, lelijke waarheid, haar stem weer gevonden. Ze keek de man met wie ze getrouwd zijn, en in haar ogen was er geen liefde, maar een brand, op slechts minachting. Met een langzame, bewuste beweging, ze draaide het engagement ring van zijn vinger.
«Hoe kon je?», zei ze, haar stem als ijs. Je gooide de ring aan hem. Het clattered op de gepolijste vloer, een kleine, glinsterende symbool van een enorme leugen.
Haar vader stapte naar voren, vuisten gebald. «Ik hoop dat iedereen begrijpt nu,» zei hij, en zijn stem trilde van woede. «Mijn familie is niet te worden gebruikt en vernederd.»
Sylvia, dat je uiteindelijk kunt u uw stem gromde Leo. «Je krijgt er spijt van!»
«Nee, Sylvia», Leo schot terug, stapte in de voorkant van zijn zuster beschermend. «U bent degene die zal spijt van krijgen. Je dacht dat je zou kunnen vernietigen, mijn zuster, is het leven voor hun eigen hebzucht? Je was verkeerd.»
Een paar gasten begonnen te applaudisseren Leo. Het applaus groeide, een vloed van ondersteuning, overstemd Marcus zielig weigeringen. Anna, het voelen van de kracht van je familie en vrienden, kwam naar voren.
«Ik dank u allen voor uw komst,’ zei ze, haar stem, maar gespannen, u aanbellen met hun nieuw verworven macht. «Ik dacht dat het vandaag zou ik weer mijn geluk. In plaats daarvan, het lijkt erop, dat ik ternauwernood ontsnapt aan een ramp.» Ze keek naar Marcus, die nog verfrommeld op de grond, waar zou hij struikelde. «Ik wil niets te doen hebben met een man dergelijke leugens en verraad. Dit huwelijk is voorbij.»
Je draaide je blik naar Sylvia, de staat, het feest van de inmiddels beruchte doos met geld geklemd,. «Het geld houden,» Anna zei, haar stem druipend van minachting. «Natuurlijk, het moet meer zijn dan wij.»
In een vlaag van machteloze woede, Sylvia gooide de doos op een tafel. Enveloppen en rekeningen verspreid in de witte was, zoals de begrafenis in de as gelegd. Marcus kroop op de voeten, pakte de arm van zijn moeder, en kunt u vrijwel ontsnappen uit de balzaal, een handschoen van de staart lopen verachtelijke en fluistert volgen ze de deur uit.
Anna keek naar hen gaan, en als de deuren zwaaide gesloten achter hen, ze voelde het verpletterende gewicht op je borst begint te heffen. Ze was verraden, vernederd, en haar hart was gebroken. Maar ze was eindelijk vrij te zijn. Leo kwam aan haar zijde en een beschermende arm om je heen.
«Het komt wel goed, sis,» fluisterde hij. «Wij van u hebben.»
Anna keek naar haar familie, op het geld, verspreid over de as van haar trouwdag. De pijn was enorm, maar er onder, een nieuw gevoel was wortels: de kracht. Je had de ergste overleefd verraad, en zij stond daar nog steeds. Je nam een diepe adem, klaar om de ruïnes achter en begint haar nieuwe leven.
