Don Tomás, 70 jaar oud, was een rijke boer in een landelijke stad Oaxaca.
Hij had zijn eerste vrouw, Doña Rosa, die stierf tien jaar eerder, waardoor hij met drie dochters die al getrouwd.
Ondanks zijn gevorderde leeftijd, Don Tomás gedroomd van het hebben van een zoon zou baren zijn naam en zette de lijn van de familie, een wens voor hem had, bleef onvervuld.
Dus besloot hij om te hertrouwen.
Zijn keuze viel op Marisol, een 20 jarig meisje, de dochter van een arme familie in hetzelfde land.
Marisol was leuk en fris als de lente, maar de armoede was een harde klap.
Zijn ouders hebben behoefte aan geld om te betalen voor de medische zorg van de jongste zoon, besloten haar in het huwelijk, in ruil voor een aanzienlijk bedrag.
Zelfs als ze wilden, Marisol overeengekomen bij het huwelijk omwille van zijn familie.
Op de vooravond van de bruiloft, met tranen in haar ogen, zei hij tegen zijn moeder:
«ik Hoop dat jullie behandelen me goed… ik zal mijn plicht doen.»
Het huwelijk is een eenvoudig, maar opvallend is, waarom Don Tomás wilde het hele land om te weten dat hij nog steeds de «sterke» en klaar om een kind te verwekken.
De buren mompelde en kritiek op de grote leeftijd verschil, maar hem niet kon schelen.
Hij glimlachte tevreden, het voorbereiden met enthousiasme voor de huwelijksnacht ervoor dat Marisol zou al snel zwanger.
Maar ze probeerde te verschijnen blij om te voldoen aan haar rol.
Aangekomen op de avond van de bruiloft.
Don Tomás, elegant gekleed, dronk een drank-geneeskunde, die, zei hij, hij zou hebben gemaakt, je voelt je weer jong.
Nam de hand van Marisol en leidde haar naar de slaapkamer, de ogen vol verwachting. Ze zenuwachtig, gedwongen een glimlach, uit angst om hem teleurstellen.
De sfeer werd intiem.
Don Tomás de fluisterde endearments toen, plotseling, zijn gezicht viel, en de adem werd gearbeid.
De linkerhand van Marisol, en bracht hij de andere aan de borst en hij viel zwaar op het bed.
«Don Tomás! Wat is er gebeurd?» riep hij, Marisol, zijn ogen groot van schrik.
Hij probeerde vast te houden aan hem, maar zijn lichaam was al hard en nat van het zweet.
Een rauwe kreun ontsnapte aan haar keel, het schudden van de jonge vrouw.
Ze dacht aan het beeld van de drank die gedronken was een paar minuten voor: dat in die hij had vertrouwd te «verjongen» en hij veranderd in een stille gif.
Wanhopig, Marisol riep hij om hulp. De dochters van Don Tomás en andere familieleden barsten in de kamer, het vinden van de ouderling onroerend goed en de jonge vrouw, in tranen, verloren zijn gegaan in de verwarring.
Die nacht was het een chaos van kreten, racen en tranen.
Bracht Don Tomás in het ziekenhuis, maar de artsen konden alleen maar bevestigen dat het ergste: ze was gestorven aan een hartaanval als gevolg van stress en leeftijd.
Het nieuws verspreidde zich door het hele land.
De mensen, al mompelen over het huwelijk, ongelijke, sprak ze nu in een luide stem.
Wat voelde mededogen voor Marisol, anderen lachten hem uit:
«het is zelfs Niet in staat om haar te geven een kind… het is het lot van rechts.»
Marisol stond in stilte, verloren blik.
Hij herinnerde zich zijn woorden: «ik Zal mijn plicht doen.» Maar die taak is nooit; het eindigde in een drama dat niemand had verwacht.
Na de begrafenis, het geld ontvangen voor het huwelijk waren voldoende om de schuld te betalen van haar familie en de zorg van zijn broer.
Maar in ruil, Marisol geconfronteerd met een wrede lot: een weduwe van twintig jaar, altijd gemarkeerd als «de tweede vrouw van Don Tomás».
Op hun huwelijksnacht, die verondersteld werd om het begin van een opdracht is vol van druk en verwachtingen, werd de laatste avond van het leven van een man… en het begin van het zware kruis dat een jonge vrouw had moeten dragen voor de rest van zijn dagen.
