*Wat gebeurt er wanneer een CEO u een maaltijd bestellen aan zijn tafel, warm en ontdekt de waarheid achter de glimlach?**
Jacob Reed, de ceo van een kleine keten van voedsel kraam met 13 locaties gebouwd had, de activiteiten van de nul in de laatste tien jaar. Hij was er trots op, creëer je een omgeving geschikt voor gezinnen, maar de laatste tijd, iets leek te gaan. De klachten van de klanten, de service gecumuleerde langzaam, en was het dak zelf.
**CEO, undercover, een maaltijd bestellen in uw snack! Stopt wanneer hij hoort dat het meisje aan het huilen was in de keuken**
de omzet van de medewerkers bereikt een historisch hoogtepunt. De regionale, ervoor te zorgen dat alles in orde was, maar de rapporten niet aan de stemmen die hij had gehoord. Gefrustreerd en besloot de waarheid te ontdekken met de ogen, Jacob besloten om te gaan undercover in een van zijn lokaal.
Hij koos voor een fast food restaurant in een stad, wijk, twee uur in zijn kantoor in het Centrum. Het was ver genoeg weg, zodat niemand hem herkennen; de meeste van zijn medewerkers had hem nooit ontmoet persoonlijk. Voor het spel, Jacob baard wax brak, zet ze op zijn uitgebreide maatregel voor een oude felpone en jeans, en trok een bril met dikke frames.
Het leek alsof hij niet helemaal van de uitspraak elegante verscheen op de website van de vennootschap. Tijd ingevoerd in de warme middag, terwijl het alleen lokaal tintinnii gerechten vol was. De kamer was schoon, maar gedateerd, de banken gemakkelijk gedragen.
Het was niet verschrikkelijk, maar het was niet eens ruimte voor een gezellige en warme Jacob had gedacht, toen hij richtte het bedrijf. Een jonge serveerster kwam tot de vermoeide ogen naar hem; op het typeplaatje Megan zegt.
— Welkom, zei hij met een stem, de gespannen vrolijk, maar. — Ik begin te drink je met iets?
Jacob zag de kleine donkere kringen onder zijn ogen en de onzekerheid in zijn glimlach. Het is iets dat je hem overtuigen… maar de gedachte opzij.
— Koffie, bedankt, » antwoordde ze, gleed op een bank naast het venster. Marijke knikte en verplaatst zich snel, efficiënt tussen de tabellen. Jacob zag je terwijl je liep, hoe meer bestellingen, gevulde glazen, en terug naar de gerechten uit de keuken getrokken.
Het was duidelijk te overladen, maar nooit toonde frustratie van de klanten. Toen hij terug kwam met de koffie, Jacob bestelde een hamburger met friet. Terwijl ze schreef, een mannelijke stem klonk uit de keuken:
— Megan, wat is er aan de hand? Je bent weer te laat.
De stem behoorde toe aan een man, de bodem en de robuuste, in zijn begin veertig, met een schort macchiato. Jacob stelde zichzelf voor, hij was de capoturno; hij had niet gedacht dat, als het werd geschopt, wat te merken is Jacob.
Megan bewoog op het geluid, maar knikte snel.
— Recht komen eraan! — antwoordde de stem gekraakt. Jacob fronste.
Hij richtte dit bedrijf op het idee dat werknemers moeten zich gewaardeerd voelen, niet gestraft, omdat in het bijzijn van de klant. Het genot van de koffie, en besloten om te kijken naar meer. Terwijl je wachtte, zijn voedsel, nam fragmenten van het gesprek van de andere tafels.
Een familie in de twee-zits bank te wachten achter hem kreunde, te lang. Twee jonge mensen waren fluisteren, als de manager was erg vriendelijk met haar dienstmeisje. De sfeer was gespannen, ver verwijderd van de ervaring, vriendelijk, Jacob had gedacht.
Wanneer Megan en bracht de hamburger, verontschuldigt zich voor de vertraging.
— Sorry voor het wachten, — zei ze rustig, het vermijden van contact met de ogen.
— Geen probleem, » zei James met een kleine glimlach. — Je doet het heel goed.
Zijn ogen ophief voor een moment verbaasd, toen hij knikte en draaide zich snel terug. Jacob was net nam een hap, toen hij hoorde snikken verstikten uit de keuken.
Gebonden, de vork in de lucht. Het geluid werd luider en luider, meer onderscheidend. Het Was Megan.
