De kleinzoon stond aan de rand van de pier, glimlachend alsof hij op het punt stond iets onschuldigs te doen.
De kleinzoon duwde zijn grootmoeder in het meer, zich er volledig van bewust dat ze niet kon zwemmen en bang was voor water , puur voor de grap: de familieleden stonden eromheen te lachen, maar niemand kon zich voorstellen wat de vrouw zou doen als ze eenmaal uit het water was.
— Oma, weet je nog dat je zei dat je niet kunt zwemmen en er altijd van gedroomd hebt om het te leren?
Ze schikte nerveus haar sjaal en keek naar het water. Het meer leek donker en koud.
— Ja, dat heb ik gezegd. Maar ik ben bang voor water. Heel erg bang. Maak geen grapjes zoals die.
— Hou op met dramatiseren, — lachte de negentienjarige kleinzoon. — Je maakt jezelf alleen maar bang.
Ze deed een stap achteruit, maar hij was sneller.
Een lichte duw in haar rug – en ze verloor haar evenwicht. Ze viel, raakte het water en verdween even onder het oppervlak.
Toen ze boven water kwam, was er pure angst in haar ogen te lezen.
— Help… ik kan niet… — haar stem brak.
Ze probeerde zich vast te grijpen aan de planken van de pier, maar haar handen gleden weg op het natte hout. Haar kleren trokken haar naar beneden, haar ademhaling was hortend. Ze spartelde, slikte water in en verdween weer onder water.
Op de pier stonden ze te lachen.
— Film het, film het, dit is episch, — zei de schoondochter, terwijl ze haar telefoon omhoog hield.
— Oma, wauw, actrice van het jaar! — riep de tweede kleinzoon.
Haar eigen zoon stond aan de kant en glimlachte scheef.
— Ze maakt ons alleen maar bang, ze wil aandacht, — zei hij kalm, alsof hij het over het weer had.
Ze dook weer onder water, en even was het stil. Maar toen ze hoestend bovenkwam, ging het gelach verder.
— Genoeg circus, ga nou weg, — zei de schoondochter geïrriteerd.
Niemand stak een hand uit.
Uiteindelijk bereikte ze de rand van de pier, steunde op haar ellebogen en worstelde zich naar buiten. Ze lag op de planken, zwaar ademend, water druppelde uit haar haar en haar lippen trilden.
Het gelach verstomde geleidelijk.
Ze stond langzaam op. Ze keek hen lange tijd aan, zonder te schreeuwen, zonder hysterie. Slechts een blik zonder tranen of smeekbeden.
En toen deed ze iets wat hen schokte.
Het water liep van haar af, de jurk plakte aan haar lichaam, haar handen trilden niet van de kou, maar van vernedering.
De kleinzoon glimlachte nog steeds, zij het minder zelfverzekerd.
— Oma, kom op, het is maar een grapje…
Ze gaf geen antwoord. Langzaam haalde ze haar telefoon uit haar tas. Haar vingers waren nat, maar ze hield hem stevig vast.
— Hallo. Politie? Ik wil aangifte doen van poging tot moord. Ik heb bewijs. De video is voldoende.
De gezichten veranderden onmiddellijk.
— Wat ben je aan het doen? — fluisterde de schoondochter, bleek.
— Dat had ik allang moeten doen, — zei de vrouw kalm.
De schoondochter schrok en probeerde de opname van haar telefoon te verwijderen.
— We wissen alles en gaan weg, mam, maak geen scène, — onderbrak de zoon.
Maar de oudere vrouw was sneller. Ze griste de telefoon zo abrupt uit de handen van de schoondochter dat die niet eens kon reageren.
— Probeer het niet eens, — zei ze zachtjes.
De kleinzoon stopte voor het eerst met lachen.
— Oma, je meent het niet…
— Je onbeleefde zoon zal gestraft worden, — onderbrak ze hem, terwijl ze naar haar schoondochter keek. — En je zult er spijt van krijgen dat je zo iemand hebt opgevoed. Ook al is hij uiteindelijk net als jij geworden.
De zoon stapte naar voren.
— Mam, je overdrijft. We zijn familie.
— Familieleden duwen iemand die bang is en niet kan zwemmen niet het water in, — antwoordde ze.
Ze richtte zich op, alsof het water niet alleen het vuil, maar ook de angst had weggespoeld.
— Morgen moet je mijn appartement verlaten. Ik zal je niet langer onderhouden. Het kan me niet schelen dat je geen geld hebt. Jullie zijn volwassenen. Leer verantwoordelijkheid te nemen voor je daden.
Niemand lachte meer.
—Je zult er diep spijt van krijgen hoe je me behandeld hebt,— zei ze kalm.
In de verte waren al sirenes te horen.
