Elke nacht hoorde de verpleegster geschreeuw uit afdeling nummer 7 komen, wanneer een vreemde man een bejaarde patiënt bezocht. Op een dag, toen ze het niet langer kon verdragen, verstopte ze zich onder het bed om te ontdekken wat er aan de hand was.
Wat ze zag, boezemde haar ware angst in.
De verpleegster hoorde al een aantal dagen achter elkaar vreemde geluiden uit afdeling nummer 7 komen. Het waren schreeuwen. Niet hard, eerder gedempt, verstikt, alsof de persoon bang was gehoord te worden. Het geluid verscheen altijd rond hetzelfde tijdstip, tegen de avond, wanneer de gangen leeg waren en het licht dimde.
Ze bleef midden in de gang staan met een emmer en luisterde. Het ziekenhuis was al onrustig genoeg, maar dit gehuil leek haar zenuwen op de proef te stellen. Het klonk niet als een normale pijnkreet.
De verpleegster werkte er al lange tijd. Het werk was zwaar, het loon laag, maar ze hield vol. Ze raakte gewend aan de geuren, de nachtdiensten en het leed van anderen. Maar afdeling 7 begon haar steeds meer te irriteren.
Een oudere patiënte lag daar – stil, netjes, altijd dankbaar voor hulp. Ze had een gebroken heup en moest bedrust houden. Ze klaagde zelden, keek alleen steeds vaker naar de grond en schrok van harde geluiden.
En toen verscheen er een vreemde bezoeker.
De man kwam ‘s avonds. Altijd alleen. Goed gekleed, zelfverzekerd, sprak hij kalm en beleefd. Hij stelde zich voor als een familielid.
Na zijn bezoeken veranderde de bejaarde patiënte: haar ogen werden rood, haar lippen begonnen te trillen en haar handen werden koud. Op een dag zag een verpleegster zelfs een blauwe plek op haar pols.
Ze probeerde meer te weten te komen, maar de patiënt keek meteen weg en fluisterde dat alles in orde was.
Collega’s adviseerden haar om niet te nieuwsgierig te zijn.
‘Het gaat je niets aan. Hij is familie, dus hij heeft er recht op,’ zeiden ze tegen haar.
Maar het gehuil keerde steeds weer terug.
Op een avond hoorde de verpleegster voetstappen buiten de kamer. Daarna gedempte stemmen. Hij sprak hard. De bejaarde patiënt mompelde iets, alsof hij zich verontschuldigde. Er klonk een dof geluid. En een korte kreet.
Die nacht kon de verpleegster niet slapen.
En ze bedacht een plan om de waarheid te achterhalen. Als niemand het wilde zien, zou zij het wel zien.
De volgende keer kwam ze vroeg de kamer binnen. Het licht was gedimd, de patiënt sliep. De verpleegster liet zich op de grond zakken en kroop met moeite onder het bed. Stof, koud linoleum, roestige veren boven haar hoofd. Ze was doodsbang.
Voetstappen in de gang. De deur kraakte. Hij kwam binnen.
De verpleegster zag alleen zijn schoenen en de rand van het bed. Eerst stilte. Toen zijn stem. Hij zei iets tegen een oudere patiënte, langzaam en nadrukkelijk. Ze begon te huilen.
En toen gebeurde er iets waardoor de verpleegster naar adem hapte. 
(Vervolg in eerste reactie)
Aanvankelijk sprak hij kalm. Heel kalm. Hij legde de bejaarde patiënte uit dat het huis sowieso «verloren» zou gaan, dat ze het niet alleen nodig had en dat ze de papieren moest ondertekenen. Hij zei dat als ze het niet netjes deed, hij haar zou «helpen».
De bejaarde patiënte huilde. Ze smeekte hem haar met rust te laten. Ze zei dat ze niets zou ondertekenen.
Toen veranderde zijn stem.
Hij boog zich over het bed en begon te dreigen. Hij zei dat ze medicijnen moest innemen. Dat hij wist hoe hij ervoor kon zorgen dat de dokters het niet zouden merken. Dat als ze volhield, haar toestand zou verslechteren. Veel verslechteren.
De verpleegster hield haar adem in.
Ze zag hem een spuit tevoorschijn halen. Niet een ziekenhuisspuit. Een andere. Donker, zonder opdruk. Hij begon de injectie toe te dienen, ondanks haar verzet. De bejaarde patiënte schreeuwde het uit, haar hand viel slap op het laken.
De verpleger werd overmand door afschuw.
Ze sprong gillend onder het bed vandaan en rukte de deur open. Er ontstond commotie en verpleegsters en de dienstdoende arts kwamen aangerend. De man werd ter plekke aangehouden. De spuit werd in beslag genomen. De documenten werden in zijn tas gevonden – kant-en-klaar, met ruimte voor een handtekening.
Later bleek dat de injecties geen medicatie waren. Ze waren juist de oorzaak van de snel verslechterende toestand van de bejaarde patiënt.
