Vader met zijn dochter trouwt met een arme jongen zonder zijn toestemming, omdat ze blind geboren is – maar wat is er gebeurd na het verlaten van het hele gezin in absolute terreur 
Vader met zijn dochter trouwt met een arme jongen zonder zijn toestemming, omdat ze blind geboren is – maar wat is er gebeurd na het verlaten van het hele gezin in absolute terreur
Het blinde meisje nooit gezien van de wereld, maar zijn wreedheid ze voelde met elke ademhaling. Ze werd geboren in een familie waar was de verschijning van een gewaardeerd boven alles. Haar twee zusters waren bewonderde hun ogen werden genoemd «de gave», hun glimlach van «de trots van de familie». Maar ze werd gezien als een fout. Als een last. Een herinnering dat het leven niet alleen over schoonheid.
Toen ze vijf jaar oud was, overleed haar moeder – de enige persoon die haar hand en zei tegen haar dat het donker maakt je niet slechter. Nadat haar vader veranderd. Hij werd koud en prikkelbaar, vooral in de richting van haar.
Nooit niet willen praten naam. Voor hem was het gewoon «het». Hij wilde niet haar aan te zien, een gemeenschappelijke tafel, en verborg hem in haar kamer, op elk moment van de gasten kwamen. Hij was ervan overtuigd dat de blindheid is een vloek.
Wanneer het blinde meisje was eenentwintig jaar oud, haar vader was een beslissing die verwoest haar leven.
In de ochtend liep hij naar haar kamertje. Ze zat op het bed en langzaam met haar vingers door de bladzijden van oude boeken in Braille.
«Morgen je trouwen,» zei hij dryly.
Ze bevroor. De woorden hing in de lucht zonder betekenis. Trouwen? Voor wie?
«De arme man uit de straat,» vervolgt haar vader. «U bent blind, hij is slecht. Perfecte match.»
Ze voelde zich alsof ze stapte uit de grond onder je voeten. Ze wilde iets zeggen, maar ze kon het niet. Vader haar nooit gevraagd advies. Had geen keuze.
De volgende dag, alles ging snel. Een kleine ceremonie in de tuin, een paar onwillige getuigen, gedempt gelach. Niet te zien, het gezicht van de bruidegom en niemand nam de moeite om hem omschrijven. Haar vader gewoon naar voren geschoven en beval haar op te nemen žebrákovu hand.
Mensen fluisterde en bedekte zijn mond: «Blinde vrouw en žebráčka… Het is maar een paar!» Sommige sneerde, anderen keek met spijt.
Na de ceremonie, haar vader bijgebracht in de handen van een kleine zak met kleren, weer geduwd naar de man en zei nog een laatste ding:
Vader trouwen met zijn dochter aan een bedelaar zonder zijn toestemming, omdat ze blind geboren is – maar wat is er gebeurd na het verlaten van het hele gezin in absolute terreur.
«Nu is het uw vrouw en uw probleem is, leef je leven zoals jij dat wilt.»
En hij vertrok zonder om te kijken. 
Maar wat gebeurde kort nadat was voor alle van de echte schok. Vervolg in de eerste reactie 
Vanaf die dag leefde ze een blind meisje in een kleine kamer naast de moskee. Het was niet luxe, maar het was rustig.
Bedelaar nooit verhief zijn stem, altijd vraagt haar of ze zich goed voelt, en elke nacht dat ze sprak in detail over hoe de dag was: de kleur van de lucht, de geur van de bomen, de mensen die rond lopen.
Een paar maanden verstreken.
Op een dag een vader hoorde op de markt gesprek. Mensen waren aan het praten over de vreemde man, die regelmatig gaf grote bedragen aan de armen, maar leefde als een eenvoudige sloeber. Ze zei dat hij gaf tot zijn erfdeel, om te trouwen, niet uit gemakzucht, maar uit het geweten.
Vader bleek, toen hij besefte wie hij over spreekt.
Vader trouwen met zijn dochter aan een žebráčku zonder haar toestemming, omdat ze blind geboren is – maar wat is er gebeurd dan, de hele familie ineenkrimpen bij.
Diezelfde avond kwam hij naar hun huis. Hallo te zeggen tegen hem, een bedelaar, maar een zelfbewuste man in een dure, maar bescheiden kleding. Naast hem stond een blind meisje – kalm, vol zelfvertrouwen, met homo erectus houding.
Ze hield haar man is arm en voor de eerste keer in mijn leven, op haar gezicht, er was geen angst.
«Ik ben niet arm,» zei de man rustig. «Ik wilde gewoon met iemand, die ziet het hart. En ik heb hem gevonden.»
Vader probeerde te praten, maar het blinde meisje ging gewoon verder.
«U noemde mij een vloek te worden,» zei ze rustig. «Maar het was blindheid, die mij geleerd te herkennen wat de werkelijke waarde van de mensen.»
Vader stond daar zonder woorden.
