Verontrustende ontdekking in een verborgen grot aan de zee oever, laat ons met spannende horror. 😯
We hadden besloten om het weekend naar de zee om wat frisse lucht te grijpen met ons te ontspannen en te genieten van de stilte genieten. Niets Bijzonders.
Maar als we liepen langs de rotsen en het warme water raakte ons enkel, zagen we iets.
Een kleine Opening, bijna onzichtbaar, verborgen achter een donkere zeewier. Een Grot. Bescheiden, rustig. Mysterieus.
Gedreven door nieuwsgierigheid wij benaderd. En zodra we over de drempel, het is een rare sfeer. De stilte was diep, bijna heilig.
En daar, in de diepte, op de vochtige stenen vormen. Fragmenten, sporen van … de eerste was niet te beseffen wat het was. 😯
We waren geschokt, fröstelten en waren tegelijkertijd gefascineerd. Kon niet afwenden van de blik, zonder te begrijpen wat we zien.
Mijn zoon wilde aanraken, maar ik verbood hem naar geluk!
Omdat later kwamen we erachter wat het echt was … En we betreuren het dat we ooit gegaan was.
Zoals we geleerd hebben dan is de waarheid, wij waren diep geschokt. 😯
Diep in de oceaan, verborgen in de schaduw van een stille grot bleef een nauwelijks zichtbare scheur een waardevolle schat.
Dat is precies waar Mera werd ingediend, een octopus met een doordringende blik, talrijke moeder-of-pearl gekleurde eieren.
Op de rotsen vastklampen bewaakt ze onvermoeibaar en liefdevol streelde elk geval met hun buigzame tentakels.
Ze weigerde te eten, en was gewijd aan de laatste van hun macht aan de Overleving van de jongen.
Elke beweging, elke trilling van haar lichaam aanwezig in de omgeving van uw kostbare eieren met zuurstof.
Het passeren van de tijd, gesust door de oceaan stromingen en de spelen van de schaduwen in deze geheime wereld.
Op een dag, een onverwachte golf doorgedrongen in de grot. Instinctief Mera vormden een levend schild aan hun nakomelingen.
Toen gebeurde er een wonder: De shell langzaam begonnen te scheuren.
Een kleine, tiger octopus kwam om het leven. Dan een ander. En nog een.
Het is een delicate choreografie was stil geboorten.
Uitgeput, maar rust drong het tot Mera dan haar moederlijke taak was bijna voltooid.
Met elke nieuwe-Luik gaf het een touch van je adem.
Als de laatste Jongen werd geboren, gaf ze haar laatste adem rustig afscheid te nemen.
Toen ze bevroor, rustig, omgeven door het leven dat ze had gepresenteerd aan de wereld.
Je uitgeput lichaam ademde de geest, omdat het lot van de octopus moeders: om alles tot op het laatste moment.
En de pasgeboren voortgekomen uit de grot, door de stromingen in de eindeloze Uitgestrektheid van de oceaan gedragen.
Veel later ontdekte duiker deze verlaten schuilplaats.
Achterlijk waren alleen opgelost in water, eierschalen en een aangrijpend beeld:
Mera, bevroren in hun laatste gebaar van liefde.
Deze opname schudde de hele wereld – wetenschappers, kunstenaars, ouders, … alle van hen zag het als een roerend Symbool van onvoorwaardelijke liefde.
