Zita en Gita werden geboren als Siamese tweelingen, met elkaar verbonden in het bekken. Ze deelden een darm, voortplantingsorganen en in totaal drie benen. Elk van hen had een eigen hoofd, hart en armen. Zelfs als kind leerden ze in volledige versmelting te leven – letterlijk en figuurlijk.
Als kinderen omarmden ze hun uniekheid met kinderlijke onschuld: ze tekenden mensen met drie benen, bonden twee poppen aan elkaar vast en scheurden een van hun “overbodige” derde prothesebenen af, zodat de poppen “op hen zouden lijken”.
In de loop der jaren groeide hun verlangen om onafhankelijke individuen te worden. De droom van onafhankelijkheid werd hun gezamenlijke doel. Op 11-jarige leeftijd besloten de artsen een van de moeilijkste operaties uit hun carrière uit te voeren: de tweelingen van elkaar scheiden. Soortgelijke gevallen hadden zich over de hele wereld voorgedaan, maar in de meeste gevallen mislukten de operaties of overleefde slechts één van de tweelingen. De chirurgen hadden 12 uur nodig om de meisjes van elkaar te scheiden en het derde been te verwijderen. Een ongelooflijk delicate en riskante ingreep, maar het was een succes.
Na de scheiding moesten de meisjes opnieuw leren lopen – nu met protheses. Ze maakten hun school af, begonnen vreemde talen te leren en ontdekten hun passie voor tekenen en handwerken. Ze hebben echter nog steeds regelmatig medische controles nodig, omdat hun anatomie complex blijft. Helaas duurde hun geluk niet lang: enige tijd na de operatie overleed Zita aan sepsis, een ernstige infectiecomplicatie.
Alleen gelaten, bleef Gita “voor hen beiden” leven. Een paar jaar geleden kreeg ze opnieuw een klap: ze kreeg de diagnose kanker. Ze heeft een darmoperatie ondergaan en intensieve therapieën ondergaan. Nu is ze 33 jaar oud. En ondanks alle beproevingen blijft ze vechten, geeft ze nooit op en leeft ze met hoop en de herinnering aan haar zus, die voor altijd deel zal uitmaken van haar verhaal.
