Eenmaal op de bus, de chauffeur zag een oudere vrouw die niet over een ticket. Ze droeg een oude jas, en ze kon nauwelijks vasthouden aan de reling. De bus was bijna leeg, en het regende zachtjes buiten.
De bestuurder herhaaldelijk vroeg haar om de auto te verlaten omdat ze het niet betalen van de reissom. De vrouw zweeg, klemde haar tas strakker. De sfeer op de bus werd steeds meer gespannen. Sommige passagiers afgekeerd, om te voorkomen dat kijken naar de hele situatie.
De vrouw naderde de uitgang. Toen de deur geopend werd, koude, regenachtige lucht sloeg haar in het gezicht. Ze stopte, keek naar de bestuurder, en zeide::::
Ik heb eens geleerd en de kinderen opgevoed met liefde. Ze is opgegroeid te zijn geweldige mensen zoals u. En nu kan ik niet zitten.
Met dat ze links, en de bus was leeg. De bestuurder bleef stil, na te denken over wat er was gebeurd. Sommige passagiers verliet de bus, het verlaten van hun tickets op de stoelen.
De volgende ochtend, de bestuurder ging op zijn route weer, maar dit keer was hij niet alleen aandacht voor de passagiers — die hij ook tot uitdrukking op zijn acties. Hij begon te merken dat mensen die hulp nodig had, vooral de ouderen.
Een week later, als zijn shift was ten einde, hij zag de vrouw weer op een van de bus stopt. Hij stopte de bus en liep naar haar.
«Het spijt me,» hij zei. «Toen was ik verkeerd.
Ze keek hem aan en glimlachte zachtjes.
«Het leven leert ons alles. Het belangrijkste is om attent te zijn en te luisteren, » zei ze.
Hij hielp haar op de bus, bood haar een kopje thee, en ze reden in stilte, maar de sfeer was niet zo zwaar als vroeger.
Sindsdien heeft de chauffeur altijd een paar extra tickets met hem te helpen die het niet konden betalen het tarief. Hij werd meer en meer aandacht voor elke passagier, vooral de oudere, en altijd probeerde aan te tonen zorg.
Hij herinnerde zich de woorden van de vrouw en begrepen het belang van het tonen van respect en ondersteuning. Kleine gebaren kunnen echt de wereld veranderen voor de betere.
