De strijd van een moeder tegen de unieke moedervlek van haar dochter – en wat ze heeft bereikt, kan als voorbeeld dienen voor velen
Het verhaal dat volgt gaat niet alleen over een ongebruikelijke geboorteafwijking. Het gaat meer over de vastberadenheid van een moeder die, ondanks alle tegenstand in de wereld, tot het einde toe heeft gevochten, zodat haar dochter een gelukkig en evenwichtig leven kon leiden – zonder zich voor haar gezicht te hoeven schamen. En waarom zijn gezicht? Omdat Vivien die vreemde, zeldzame moedervlek op haar voorhoofd had.
De dochter van Celine Czakó, Vivien Szabó, werd geboren met een zeldzame aandoening: de zogenaamde. met een aangeboren melanocytaire moedervlek, die volgens de statistieken slechts één op de tienduizend kinderen treft. Deze moedervlek was donker, prominent en groot. Hij zat precies op haar voorhoofd, op een plek die niet te verbergen was door een sjaal of kapsel.
“Ik wist vanaf het eerste moment dat ze niet rustig zou kunnen opgroeien met deze moedervlek”, vertelde Celine later in een televisie-interview. “De wereld is wreed.” Mensen staren, stellen vragen en kinderen kunnen bruut eerlijk zijn, ook al is dat onbedoeld.
Celine en de vader van het meisje, Dániel Szabó, besloten een paar weken na de geboorte dat ze de moedervlek absoluut wilden laten verwijderen voordat de schooljaren en de daarmee gepaard gaande psychische wonden zouden beginnen. Ze maakten zich – terecht – zorgen over de toekomst van hun dochter, haar maatschappelijke integratie en haar zelfvertrouwen. Ze wilden niet wachten tot Vivien zich realiseerde dat “andere mensen dit niet” op hun voorhoofd hebben.
Bij het Britse zorgstelsel (NHS) verliepen de zaken echter niet zoals gepland. De artsen wezen het verzoek van de ouders eenvoudigweg af. Volgens hen ging het om een esthetische ingreep en niet om een medische noodzaak. Om deze reden worden dergelijke operaties niet door de staatsziektekostenverzekering vergoed.
“Ik had het niet over esthetiek”, reageerde Celine later furieus in een bericht op sociale media. “Het kan me niet schelen of mijn dochtertje ‘mooi’ is. Ik wil niet dat hij ons als volwassenen gaat haten omdat we niets hebben gedaan terwijl we dat wel hadden kunnen doen.
Vanaf dat moment besloten Celine en Dániel: als het systeem niet helpt, dan zoeken ze zelf wel een oplossing. Ze startten een online inzamelingsactie, waarin ze gedetailleerd uitlegden waarom ze geld nodig hadden en welke operatie ze Vivien wilden laten ondergaan.
De reactie van de gemeenschap was ongekend: mensen hadden begrip voor de zorgen van de ouders. In slechts 24 uur haalden ze meer dan 18 miljoen forint op. Een paar dagen later hadden ze 27 miljoen forint opgehaald – net genoeg om de privékliniek te boeken, de anesthesist, de chirurg en de ziekenhuiszorg te betalen.
Maar de moeilijkheden eindigen hier niet.
De eerste chirurg die werd gecontacteerd, weigerde de operatie uit te voeren, hoewel hij een gerenommeerd specialist was.
“Deze jongen weet nog niet wat hij wil”, zei hij. “Hij moet zo’n beslissing nemen als hij oud genoeg is.”
Ook een andere dermatoloog raadde een operatie af, omdat de moedervlek niet kankerachtig was en geen medisch risico opleverde.
Maar Celine en Daniel waren toen al over de ruzie heen. Ze wilden hun dochtertje niet beschermen tegen haar huidige gezondheidstoestand, maar tegen toekomstig psychisch trauma.
Na lang zoeken vonden ze uiteindelijk een in Amerika geboren chirurg die in Londen praktiseerde en bereid was de prothese te verwijderen. Hij hield niet alleen rekening met esthetische, maar ook met psychologische aspecten. Hij begreep het standpunt van de ouders en stemde ermee in om de operatie in twee stappen uit te voeren, onder veilige narcose, zonder dat er een spoor achterbleef.
Vivien was tweeënhalf jaar oud toen de eerste interventie plaatsvond. Tijdens de operatie werd het grootste deel van de moedervlek verwijderd. Drie maanden later werd er nog een operatie uitgevoerd om de resterende pigmentatie en weefselverkleuring te behandelen. Het resultaat? Er was nog maar een dun, nauwelijks zichtbaar lijntje op Viviens voorhoofd te zien, maar er scheen een nieuw licht in de ogen van het meisje: zelfvertrouwen en vreugde.
Sindsdien plaatst Celine regelmatig foto’s en updates over de toestand van het kleine meisje. En de honderdduizenden mensen die op haar reactie reageerden, konden niet anders dan Viviens charme, glimlach en moederlijke moed prijzen. Het verhaal inspireerde velen en zelfs andere ouders gingen een vergelijkbaar pad op nadat ze Celine’s verhalen hadden gelezen.
“Ik heb er nooit spijt van gehad”, zei Celine in een radio-interview. – Mijn kind is nu vrolijk, lacht en is niet bang om in de spiegel te kijken.
Vivien gaat nu naar de kleuterschool. Haar favoriete speelgoed is een knuffeldolfijn en ze maakt elke dag nieuwe vrienden. Het gezin komt eenmaal per jaar op controle om te kijken of alles goed gaat. Maar het allerbelangrijkste is dat het leven van het kleine meisje niet langer om haar moedervlek draait, maar om lachen, rondrennen en dromen, net als bij elk ander kind.
